‘Dit is toch een memorabel moment’, zegt een bezoeker lachend. ‘Je vergeet nooit meer dat je hier hebt gelopen’.
De meeste bezoekers komen uit de buurt. Ze volgden de werkzaamheden op een afstandje en zijn benieuwd naar het resultaat. Ter hoogte van het viaduct over de A59 lopen we de buren van de verbindingsboog tegen het lijf: Cees en zijn vrouw Agnes. Terwijl we samen over de verbindingsboog wandelen, vertellen ze over hun ervaring en herinneringen aan de werkzaamheden. ‘Ik vond het heel bijzonder om van zo dichtbij mee te maken’, zegt Cees.
“In de ochtend maakten we de rolluiken open en elke dag was het TV”
Werkzaamheden in de tuin
‘Elke dag zagen we weer andere machines en dan vroeg ik mij af waar deze voor dienden’, zegt Cees. ‘De werkzaamheden vinden letterlijk plaats in mijn achtertuin. Er is zelfs een stuk grond van mij gebruikt tijdens de werkzaamheden’. Waar een ander dat misschien vervelend vindt, kan Cees er alleen maar om lachen. ‘Nee, joh. ALSÉÉN kwam langs om er over te praten en we waren er zo uit. Met een lekker kopje koffie natuurlijk’. Cees en zijn Agnes wonen al hun hele leven in de buurt en wisten dat de werkzaamheden eraan kwamen. ‘Voorheen waren er plannen voor een klaverblad. En nu is het een verbindingsboog. Ik ben blij met de waterpartij in de boog. Ik hoop wel dat er snel wat groen gaat groeien’, zegt Cees, uitkijkende op het stuk tussen de verbindingsboog en snelweg.
Voor Cees is het inschuiven van de onderdoorgang tijdens de 100 uur van Hooipolder toch wel het hoogtepunt. Hij mocht het eindsignaal geven en vervulde daardoor ook nog eens een belangrijke rol. ‘Ik heb totaal geen verstand van techniek, maar ik vond het zo bijzonder’, zegt hij vol ongeloof. 6.300 ton dat met een knopje werd bediend. En dan riepen ze: nog 8 millimeter! En dan duwde iemand op een knopje en verschoof de tunnelbak op z’n plek. Geweldig!’
De buren zijn verhuisd
Terwijl Cees en Agnes samen over de verbindingsboog lopen, worden ze meerdere keren aangesproken door mensen van Rijkswaterstaat, aannemerscombinatie ALSÉÉN en andere omwonenden. ‘Hey, ik herkende je helemaal niet zonder bouwhelm’, roept Cees naar een medewerker in een oranje hesje. ‘Dit gaan we wel missen’, vertelt Agnes. ‘De mensen van ALSÉÉN zijn echt onze buren geworden. En die reuring was toch wel leuk. ‘Zelfs mijn schapen zijn eraan gewend', lacht Cees. ‘Ze hebben helemaal geen last gehad van het geluid en kijken nu juist op als er géén geluid is.’
Agnes en Cees op de verbindingsboog 'Het was speciaal om werkzaamheden vanaf hier mee te krijgen. Het was een bijzondere beleving’. Fotografie: Studio Retouched
Picknicken op de snelweg
Verderop de verbindingsboog komen we de buurvrouw van Cees en Agnes tegen. Kiki en haar gezin hebben zich geïnstalleerd op de vluchtstrook. Ze zitten in opklapstoeltjes die ze hebben meegenomen in een bolderkar. Het is duidelijk dat ze uitkeken naar dit moment.
Kiki vertelt vol enthousiasme over de werkzaamheden. ‘We hebben veel gelachen hoor. In het begin vroeg ALSÉÉN of ze ons adres mochten gebruiken voor de bezorging van pakketjes, en ja natuurlijk mocht dat. Dan bracht ik deze pakketjes gewoon later naar de keet.’ Lachend voegt ze toe: ‘Maar soms waren het hele pallets. Nou in die gevallen heb ik de pakketbezorgers wel even doorgestuurd hoor!’
“We hadden superleuke buren, maar die werken nu aan het volgende deel van de snelweg.”
Kiki kijkt terug op een bijzondere periode. 'Het is mooi om de periode op deze manier af te sluiten.’. Fotografie: Studio Retouched
Nummers uitwisselen
‘Ik vond het heel fijn dat we werden meegenomen in het proces.’, vertelt Kiki. ‘Voordat alles van start ging kwam Marjolijn Borghmans van ALSÉÉN samen met een collega langs om zich voor te stellen en te vertellen over de werkzaamheden.’ Er werden direct nummers uitgewisseld, waardoor Kiki zich vanaf het eerste moment gehoord voelde. ‘En als er dan eens iets was, dan stuurde ik een appje en dan werd daar ook echt iets mee gedaan’. Kiki beschrijft dat Rijkswaterstaat en ALSÉÉN hun best deden om de overlast te beperken. ‘Zo stonden er een keer wat lampen om het terrein te verlichten. ’s Avonds was het erg mistig, waardoor het licht erg mooi door de boom scheen. Het was een erg mooi beeld, dus ik maakte een foto en stuurde deze door naar Marjolijn’, legt Kiki uit. Er werd direct geantwoord dat de lichten voortaan uit zouden zijn na werktijden. Kiki lacht bij de herinnering: ‘Ik stuurde terug dat dit niet hoefde. Ik wilde gewoon laten zien hoe mooi het was.’
Auto’s op de snelweg
Aan het einde van de middag lopen we terug over de verbindingsboog. De meeste picknickkleedjes zijn terug in een tas gestopt, hier en daar wordt nog een laatste olijf aan een prikkertje gespiest. Kiki begint haar spulletjes op te ruimen en kijkt om zich heen: ‘Het gaat toch wel gek worden, dat hier dadelijk opeens verkeer rijdt. Maar nog meer dat hier niet meer wordt gewerkt.’
Meer lezen over de verbetering van knooppunt Hooipolder? Lees dan dit artikel:
Zo nodig gaan we gewoon langs de deuren | Verbetering A27 Houten-Hooipolder